Ustawiając wkładkę w gramofonie analogowym należy wykonać kilka regulacji, które po zakończeniu całej operacji sprawią, że igła w optymalny sposób odczyta zawartość rowka. Dzięki temu osiągniemy najlepsze brzmienie z czarnej płyty. Regulacji podlegają takie elementy jak: siła nacisku igły na płytę, styczność igły do rowka, azymut i siła antyskatingu. Oprócz nich wykonuje się również regulację wysokości ramienia, którą potocznie nazywa się ustawieniem VTA. W rzeczywistości VTA to skrót oznaczający Vertical Tracking Angle czyli w wolnym tłumaczeniu "pionowy kąt śledzenia". Jest to parametr, który ze względu na wiele nieścisłości jakie są związane z jego interpretacją bywa mylnie kojarzony z katem pod jakim jest zamontowany wspornik we wkładce. Wiele publikacji podaje tą wartość właśnie jako VTA. Niestety jest to pewne uproszczenie, które w założeniu miało ułatwić zrozumienie mechanizmów odpowiedzialnych za pracę wkładki, ale zaczęło żyć własnym życiem i stało się powodem powstania wielu nieporozumień. Użytkownik gramofonu słysząc o VTA od razu kojarzy go z regulacją wysokości ramienia i jest to skojarzenie jak najbardziej uzasadnione i właściwe, bowiem zmieniając wysokość na jakiej znajduje się oś ruchu ramienia w pionie ustawiamy właśnie VTA, które z definicji jest "pionowym kątem śledzenia". Gorzej jest z interpretacją tego parametru, większość użytkowników przypisuje go do wspomnianego już kąta pod jakim mocuje się wspornik igły. W rzeczywistości VTA jest kątem pomiędzy osią obrotu wspornika (punkt w którym jest podwieszony w armaturze) a miejscem styku igły z powierzchnią rowka. Dołączona ilustracja wskazuje położenie i układ VTA. Widać na niej wyraźnie, że oś kąta VTA nie jest równoległa do osi wspornika.

 

Z reguły jest to różnica wynosząca kilka stopni ale może się ona zwiększyć w zależności od konkretnego modelu wkładki. Analizując rysunek można zrozumieć skąd się wzięło zrównoważenie definicji VTA i kąta pod jakim montuje się wspornik. Analogię możemy znaleźć w innym elemencie związanym z kalibracją wkładki - ustawianiem azymutu, gdzie należy ustawić igłę tak by znalazła się pod kątem prostym do osi poprzecznej rowka. Ze względu na mikroskopijne rozmiary samej igły, jako punkt odniesienia ustala się dolną powierzchnię główki ramienia, lub koszyka. W przypadku VTA, odniesieniem stał się kąt montażu wspornika. Jest on w miarę łatwy do obserwacji i pozwala na zmierzenie go z wykorzystaniem dostępnych przyrządów optycznych.