Na przestrzeni wieków zapis informacji ewoluował od rysunków pozostawionych przez naszych przodków na ścianach jaskiń, poprzez wynalazek druku, aż po współczesne technologie zapisu w domenie cyfrowej. Zawężając zakres zainteresowań wyłącznie na technikach zapisu dźwięku wyróżniamy kilka podstawowych metod jego rejestracji. Pierwsza, całkowicie mechaniczna i pracująca wyłącznie w domenie analogowej, to zapis sygnału za pomocą rylca na specjalnym dysku pokrytym lakierem. Z niego, po zakończeniu złożonego procesu technologicznego powstaje płyta winylowa odtwarzana za pomocą igły przesuwającej się w wytłoczonym w niej rowku. Jest to najdłużej funkcjonująca metoda zapisu informacji dźwiękowej. Trzymając się chronologii wprowadzenia, druga metoda polega na przetworzeniu w specjalnej głowicy sygnału elektrycznego na zmienne pole magnetyczne i zapisie go na odpowiednim nośniku podatnym na modulację polem magnetycznym. W ten sposób rejestruje się sygnał na magnetofonie. Odtwarzanie przebiega w odwrotnym kierunku: taśma z zapisanym w postaci różnych wartości natężenia pola magnetycznego sygnałem przesuwa się ze stałą prędkością przed głowicą odczytującą, która przetwarza zmiany natężenia strumienia magnetycznego na sygnał elektryczny. W tym przypadku również mamy do czynienia z mechaniczną metodą zapisu i odczytu - niezbędny jest kontakt pomiędzy powierzchnią głowicy a nośnikiem. Ale w przypadku taśmy definicja mechanicznego zapisu kończy się właśnie w tym miejscu, bowiem sam sygnał jest zapisywany za pomocą zmian gęstości pola magnetycznego. Ta metoda zapisu umożliwiła szybki rozwój nie tylko rynku audio ale przede wszystkim branży wideo, w której wykorzystywano zapis obrazu na taśmach wideo i ich odtwarzanie za pomocą popularnych magnetowidów. W początkowej fazie rozwoju zapis na taśmach był dokonywany wyłącznie w domenie analogowej, ale dość szybko okazało się, że doskonale sprawdza się również w domenie cyfrowej. Przykładem może być chociażby magnetofon DAT, czy praktycznie już zapomniana kaseta DCC. Idąc dalej ścieżką zapisu magnetycznego działającego w domenie cyfrowej opracowano technologie umożliwiające rejestrację na obrotowych nośnikach, które wpierw jako dyskietki (w branży audio funkcjonowały jako Mini-Disc) ewoluowały aż do powstania znanych wszystkim dysków twardych. W ich przypadku praktycznie nie ma kontaktu pomiędzy głowicą a powierzchnią dysku i taką formę zapisu nazywa się magnetyczną. Ale pozostaje cały układ mechaniki odpowiedzialnej za obracanie talerzami, oraz przesuwania głowic. Aktualnie w dziedzinie zapisu rozwija się technologię rejestracji na nośnikach stałych czyli półprzewodnikach. Na początku wykorzystywano ją w kartach pamięci zwanych flash, a obecnie z powodzeniem stosuje się w dyskach SSD. W tym przypadku mamy do czynienia z zapisem w domenie cyfrowej z całkowitym pominięciem mechanicznych elementów potrzebnych do rejestracji sygnału.
Pisząc o metodach zapisu i odtwarzania sygnałów akustycznych nie sposób nie wspomnieć o technologii, która zrewolucjonizowała całą branżę audio-video, czyli o płycie kompaktowej CD. Generalnie jest to metoda zapisu i odtwarzania bezstykowego, w której rolę rejestratora lub czytnika spełnia wiązka promienia lasera. Jednak taka forma zapisu i odczytu występuje wyłącznie w przypadku rejestrowania sygnału za pomocą nagrywarki na specjalnych płytach przystosowanych do bezpośredniego zapisu. Powszechnie dostępne płyty CD, DVD czy Blu-Ray są tłoczone podobnie jak płyty gramofonowe. Oczywiście jest to spore uproszczenie, lecz zasada pozostaje taka sama. Dodatkowo cały układ odpowiedzialny za odczyt zawartości nośnika, czyli obrót płyty, przesuwanie lasera itd, jest podobnie jak chociażby w dyskach twardych systemem w stu procentach mechanicznym.