RIAA to skrót amerykańskiego zrzeszenia wydawców muzyki (Recording Industry Association of America), które w połowie lat pięćdziesiątych XX wieku zastosowało autorskie rozwiązanie korekcji zapisu sygnału na płycie gramofonowej. Polega ona na zmniejszeniu poziomu sygnału niskich tonów i proporcjonalnym podwyższeniu wysokich częstotliwości. Jest to spowodowane ograniczeniami technologicznymi związanymi ze sposobem zapisu sygnału na płycie. Gdyby zapisać go w sposób liniowy (bez korekcji) modulacja rowka na niskich częstotliwościach byłaby tak duża, że uniemożliwiłaby prawidłowe prowadzenie igły, natomiast w zakresie wysokich częstotliwości dominowały szumy.

 

Krzywa korekcji RIAA

 

Aby poprawnie odtworzyć zapisany na płycie sygnał należy go w trakcie odczytu odpowiednio skorygować odwracając krzywą korekcji, czyli zwiększając poziom basów i obniżając poziom sopranów. Z tego powodu potrzebny jest specjalny przedwzmacniacz posiadający odpowiedni filtr, który przywróci sygnał do pierwotnej postaci. Tą rolę spełnia przedwzmacniacz gramofonowy.